Gdzie jest miłość i mądrość, tam nie ma ani bojaźni, ani niewiedzy.
św. Franciszek z Asyżu


Mulitimedia

Siostra Emilia Czerniawska PDF Drukuj Email

W godzinach porannych, 18 października 2017 roku w Świdrze odeszła do Pana, przeżywszy 103 lata w tym 80 lat profesji zakonnej Siostra Emilia Czerniawska (imię zakonne Stanisława). Siostra Emilia urodziła się 25 lipca 1914 roku w Trokach na Białorusi. Rodzice Ignacy i Józefa zd. Dałlaszewicz, wierzący i praktykujący, wychowali siedem córek i jednego syna. Sakrament Chrztu św. s. Emilia przyjęła w 1914 roku w parafii w Surwiliszkach. Mając 10 lat, w 1924 roku, przystąpiła do sakramentu Pierwszej Komunii św. w kaplicy M.B. Ostrobramskiej w Narwiliszkach. Sakrament Bierzmowania otrzymała w tym samym roku z rąk Ks. Bp. Jerzego Matulewicza z diecezji wileńskiej. Od dzieciństwa s. Emilia miała nabożeństwo do Serca Jezusowego praktykując regularnie pierwsze piątki miesiąca. Po ukończeniu 4 klas szkoły podstawowej pomagała w domu i w gospodarstwie. Pragnienie poświęcenia swojego życia wyłącznie Bogu poczuła już w wieku 16 lat lecz, jak sama napisała, „nie od razu poszłam za tym głosem łaski”. Dopiero w wieku 19 lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek od Cierpiących. Do postulatu została przyjęta 29 grudnia 1933 roku w Wilnie przez s. Władysławę Radziejewską. Od tego momentu s. Emilia zaczęła – jak sama wspominała – „oddychać wolnością dzieci Bożych”. Nowicjat rozpoczęła 8 grudnia 1937 roku pod kierunkiem s. Stefanii Żabickiej. Pierwszą Profesję złożyła w Kozienicach, 8 grudnia 1937 roku, na ręce Przełożonej Generalnej Magdaleny Łazowskiej. Śluby wieczyste złożyła dopiero po zakończeniu wojny, 2 lipca 1945 roku w Kozienicach. Wówczas napisała: „moim pragnieniem jest, aby wytrwać w Zgromadzeniu i przez złożone śluby dojść do najściślejszego zjednoczenia na zawsze z Panem Jezusem”. Lata II-giej wojny światowej spędzała w Wilnie, zajmując się pracami domowymi i posługą przy chorych w Lecznicy Ocznej przy ul. Tyzenhauzowskiej 16, należącej wówczas do naszego Zgromadzenia.Po złożeniu profesji wieczystej, do maja 1946 roku, s. Emilia przebywała w Domu Głównym w Warszawie prowadząc kuchnię dla żołnierzy, byłych jeńców obozów niemieckich. W latach 1946 – 1950 pracowała w kuchni szpitalnej w Pabianicach. Od 1950 do 1974 roku pełniła obowiązek kucharki w kuchni szpitalnej w Garwolinie, następnie w kuchence na oddziale dziecięcym. Pracowała tam również przy dzieciach chorych w charakterze opiekunki. Następnie została posłana na obowiązek kucharki: do Seminarium Ojców Franciszkanów w Gnieźnie w latach 1974 – 1977, do Królikarni w latach 1977 – 1978,  do domu nowicjackiego w Kozienicach lata 1978 – 1979 i do Łodzi w latach 1979 – 1997. Po zlikwidowaniu domu zakonnego w Łodzi, s. Emilia została skierowana do wspólnoty sióstr w Świdrze. Tutaj pomagała w kuchni oraz w różnych pracach domowych radując się, że może jeszcze pracą i modlitwą służyć siostrom w Zgromadzeniu. Była osobą bardzo pogodną, o dużym poczuciu humoru. Zawsze uśmiechnięta i serdeczna. Umiała nawiązywać głębokie relacje ciesząc się szacunkiem i miłością ze strony sióstr. Okazywała żywe zainteresowanie misjami w Afryce. Oprócz nabożeństwa do Serca Pana Jezusa miała szczególne nabożeństwo do Matki Bożej i Patronów Polski. Pan Bóg pozwolił Jej do ostatnich dni ziemskiego życia zachować jasność umysłu i dobrą pamięć. Pogrzeb s. Emilii odbył się 20 października 2017 roku. Została pochowana na cmentarzu w Otwocku.


 


Copyright © 2012-2017 Franciszkanki od Cierpiących. Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
Stworzone dzięki Joomla!