Gdzie jest bojaźń Pańska, która strzeże domu swego (por. Łk 11, 21), tam nieprzyjaciel nie ma możliwości wejścia.
św. Franciszek z Asyżu


Mulitimedia

Siostra Krystyna Jóźwiak PDF Drukuj Email

13 kwietnia 2016 roku w Kozienicach po długiej i ciężkiej chorobie odeszła do Pana, w wieku 91 lat, w tym 72 lata życia zakonnego Siostra Krystyna Jóźwiak – córka Karola i Anieli zd. Stefankiewicz. Siostra Krystyna urodziła się 13 marca 1925 roku w Łodzi w rodzinie wielodzietnej – rzemieślniczej. Została ochrzczona 29 marca 1925 roku w parafii Najświętszego Serca Jezusa w Łodzi. W tej samej parafii przyjęła w roku 1932 sakrament bierzmowania. Po ukończeniu szkoły podstawowej w 1938 roku postanowiła wstąpić do znajomych Sióstr Urszulanek Szarych w Łodzi. Jednakże po odbyciu spowiedzi generalnej u ks. Sieradzkiego, kapelana Sióstr Franciszkanek od Cierpiących pracujących w Szpitalu Miejskim w Łodzi zmieniła zdanie. W  roku 1938 zgłosiła się do Sióstr Franciszkanek od Cierpiących. Jak sama napisała „Spełniło się w ten sposób moje pragnienie pracy przy chorych w wieku 14 lat”.

5 czerwca 1939 roku zlecono jej praktykę przy chorych na Oddziale Wewnętrznym w Szpitalu Miejskim. W krótkim czasie po wybuchu II wojny światowej Niemcy zajęli Szpital Miejski. W tym czasie pozwolono s. Krystynie zamieszkać u Rodziców w Łodzi nie tracąc kontaktu z siostrami. Z chwilą kiedy siostry przeniosły się do prywatnego mieszkania przy ul. Mielczarskiego mogła częściej przebywać u sióstr i u nich nocować. Dzięki temu uniknęła „łapanki”, którą Niemcy zorganizowali w jej rodzinnym domu. W tej skomplikowanej sytuacji, władze Zgromadzenia postanowiły sprowadzić s. Krystynę przez tzw. zieloną granicę do Warszawy. Tutaj została przyjęta do postulatu 4 października 1941 roku przez Matkę Magdalenę Łazowską i od razu skierowana do pracy w Sanatorium św. Józefa w Warszawie. Nowicjat rozpoczęła 7 grudnia 1942 roku w Kozienicach. Pierwszą Profesję złożyła 8 grudnia 1944 roku i zaraz po ślubach została skierowana do Szpitala epidemiologicznego w Pionkach w charakterze pielęgniarki. Tam pracowała do 21 stycznia 1946. Od 28 stycznia 1946 roku do 1 sierpnia 1948 roku s. Krystyna pracowała jako pielęgniarka w Lecznicy Ministerstwa Zdrowia w Warszawie (wcześniej Sanatorium św. Józefa). Śluby wieczyste złożyła 14 kwietnia 1948 roku w Domu Głównym przy ul. Wilczej 7 na ręce Przełożonej Generalnej Wiktorii Bursiak. W swojej prośbie o dopuszczenie do profesji wieczystej napisała, że pragnie „dopełnić ofiary całopalnej złożonej Jezusowi”. 27 września 1948 roku podejmuje naukę w Szkole Pielęgniarskiej prowadzonej przez Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek od Cierpiących przy ul. Wilczej 9 w Warszawie. Dyplom pielęgniarski otrzymała 21 października 1950 roku. Jej pierwszym miejscem pracy po otrzymaniu dyplomu był Instytut Psychoneurologiczny w Pruszkowie, w którym pracowała od 7 listopada 1950 roku do 31 stycznia 1953 roku. W tym czasie s. Krystyna uzupełniła wykształcenie średnie w Warszawie w Liceum dla Pracujących. Świadectwo dojrzałości otrzymała 12 maja 1953 roku. Od 1 maja 1954 roku pracowała w upaństwowionym szpitalu w Królikarni, gdzie została zwolniona przez władze komunistyczne 31 grudnia 1954 r. za przynależność do Zgromadzenia. Od 1 stycznia 1955 roku do 31 stycznia 1957 roku s. Krystyna była zatrudniona w Przychodniach Sportowo-Lekarskich w Warszawie.  W okresie od 1 lutego 1957 roku do 31 lipca 1958 powraca do Szpitala w Królikarni. W latach 1958 – 1969 podjęła pracę w Szpitalu w Garwolinie jako instrumentariuszka na sali operacyjnej a następnie została zatrudniona w Szpitalu Miejskim w Wołominie ( lata 1959 – 1964) gdzie pełniła funkcję kierowniczki bloku operacyjnego. Ponownie władze komunistyczne usunęły ją z pracy.W tym czasie bardziej sprzyjające warunki do otrzymania pracy były w Krakowie. Tam też zostaje s. Krystynie powierzony obowiązek założenia nowego domu zakonnego, który powstał  w mieszkaniu spółdzielczym przy ul. Łokietka. Jednocześnie  w latach 1964 – 1970 pracowała w szpitalu PKP Kraków na oddziale chirurgicznym. Po przebyciu poważnej operacji przeszła do lecznictwa otwartego w Technikum Kolejowym w Krakowie. Były to lata 1970 – 1980. Po przejściu na emeryturę decyzją władz zakonnych przybyła do wspólnoty zakonnej w Radomiu, gdzie pełniła funkcję przełożonej od 5 listopada 1980 do 10 października 1985 roku. Tutaj s. Krystyna podjęła studia z teologii życia wewnętrznego w Prymasowskim Studium Życia Wewnętrznego w Warszawie, które ukończyła dyplomem. Następnie powróciła do Krakowa. W tym czasie dała o sobie znać choroba nowotworowa. Ze względu na stan zdrowia została przeniesiona do Kozienic, gdzie służyła pomocą potrzebującym w parafii Świętego Krzyża. S. Krystyna miała szczególne nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej. 8 grudnia 1957 roku ofiarowała Aktem osobistym Matce Najświętszej w całkowitą niewolę miłości. Bardzo bliskie jej sercu było nabożeństwo do Serca Jezusowego, św. Józefa oraz do św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Bardzo zależało jej na zachowaniu ukrytego charakteru życia zakonnego według zaleceń bł. o. Honorata Koźmińskiego. Droga siostro Krystyno, dziękujemy przede wszystkim za Twoją ofiarną posługę chorym i cierpiącym, w których starałaś się zawsze zobaczyć cierpiącego Chrystusa. Niech Jezus obdarzy Cię życiem wiecznym w Swoim Królestwie.

 


Copyright © 2012-2018 Franciszkanki od Cierpiących. Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
Stworzone dzięki Joomla!